ŞAİR EMEL FETTAHLIOĞLU ‘’PEMBE MAVİ‘’ KİTABI VE ŞİİRLERİYLE KİMLİĞİNİ BULDU

EMEL FETTAHLIOĞLU’NUN ÖZGEÇMİŞİ Osmaniye’nin Hasanbeyli ilçesinden Fettahlıoğlu ailesine mensup Emel Fettahlıoğlu, 1954 yılında Kadirli’de dünyaya geldi. Eğitimini Adana İmam Hatip Lisesinde tamamladı. Şiire başladığı sevgi ve ilgi çok küçük yaşlarda babasından dinlediği çeşitli şairlerimizin şiirlerinden kaynaklanıyor. “Şiir benim hayat çizgim, yönüm, yanım. Hayatımın dürüstlüğünü şairlerimizin mısralarının anlamlarında buldum. Annemin öğütleriyle büyümedim. Bugünkü yerimi ve karakterimi şairlerimize borçluyum.” diyen Emel Fettahlıoğlu “Şiir benim kimliğimdir; hak, hukukum, adil yaklaşımım, insanlığımdır.” diyor. Yedi şiir kitabı ve bir romanı olan sanatçımız, kitaplarını çocuklarından ayrı görmediğini ifade ediyor. “Bir kız bir erkek ve dünyalara değer bir torunum var.” diyen Emel Fettahlıoğlu, hayata sımsıkı sarılmış mücadeleci kişiliği ve hayatta ölüm hariç imkansızlık tanımayan, okumayı seven bir yapıya sahiptir.

Şair Emel Fettahlıoğlu, duygularını “Ben iki çocuk annesi değil, eserlerimle birlikte on bir çocuklu mutlu bir anneyim. Yaşadığım sürece de çoklu bir aile olmak düşüncesindeyim.” şeklinde belirtiyor hislerini. Emel Fettahlıoğlu’nun “Pembe Mavi Şiirler” adlı kitabında yer alan şiirler şunlar: -Ayrılıklar Bizim İçin -Sen Gittin Ya – Artık Sen Yoksun -Yağmurlar Yağıyordu -Kasımda Kuşlar Uçmaz -Aşkın Mahşeri -Gittiğinin Gölgesi “İki Ayrı Resim” ise ilk romanıdır. SEVGİLİYE MEKTUP Adımlarıma düşmeyen yolumsun, Uğraksız hanım… Dilenemem seni öyle Kaldırım taşlarından. Soramam öyle ulu orta gönül kahrım, İçimin sessiz dokunaklı yanım. Umutlarım kör kuyuda, Düşlerim âmâ göz bebeklerimde, Bir gün bile el açıp istemedim seni Tanrı’dan Hep olduğun yerde sevdim, An geldi sılam oldun, An geldi gurbetim Sitemim asla… Dudaklarımda tebessümüm oldun, Aktın gönlüme ılık ılık Ama hiç mi hiç ağlamadım. Sen gözlerimde kalan yaşım, Belki bu sana son satırlarım, Son anışım üzülme. Bir gün, o gün geldiğinde Her fani gibi öleceğiz; Bilinmez ben senden önce Belki de sen benden önce… Üstümde vebal kalmasın, Şunu bil ki şüphesiz Seni hep sevdim, Düş kurmadım, Başka sevdalarda gezmedim. Tertemiz bir sayfasın ömrümde, Bembeyaz… Seni hep ilk günkü gibi sevdim, Hep sevdim, hep sevdim, daima sevdim Kaderim olmadın Sen sen benim en güzel sonsuzluğum… “Hoşça kal.” demiyorum Mutlu kal Pembe Mavim. 19 Kasım 2019 EMEL FETTAHLIOĞLU BEN BU HAYAT YOLUNDA Ne insanlar tanıdım, Ben bu hayat yolunda; Kimi permeperişan Kimi yüzer varlıktan. Minnetsiz insan gördüm Ağlayan gözler gördüm Kapanmaz yaralarda, Nice bîçare gördüm Ben bu hayat yolunda. Mutlu gönüller gördüm, Kahrından ölen gördüm, Yokluğa boy gösterip Nefsini yenen gördüm Kimi buldukça bunar Kimi sabırdan çatlar, Elleri cebe girmez, Paraya tapan gördüm Kiminde sayısız han, Evler mülkler saraylar. Kiminin kibrinden, Sızlar bütün vicdanlar. Çoğu umut peşinde, Yılmayan gönül gürdüm. Düşler kurup hayalle, Efkâr dağıtan gördüm. Sızlayan yüreklerde, Bitmez çileler gördüm. Dertlerini bağrına, Taş diye basan gördüm. Nice çaresiz gördüm, Bükülmüş beller gördüm, Yitik umutlarda Kahrından ölen gördüm Ekmeğini paylaşan, Mutlu gönüller gördüm. Bacaları tütmeyen, Çatısız evler gördüm, Parklarda yatan gördüm, Açlıktan çöplüklerden, Karın doyuran gördüm. Ben bu hayat yolunda, Vicdanları kurumuş, Gözü gönlü doymayan, Zengin ukalâ gördüm. Satılmış insanlarda Utanç örtenler gördüm Utanmadan, insanın Yüzüne bakan gördüm. Ben bu hayat yolunda, Kul hakkına göz diken, Nice şerefsiz gördüm. Bir ekmeğe talim eden, Ezilen kullar gördüm 23 Eylül 2019 EMEL FETTAHLIOĞLU AYRILIKLAR BİZİM İÇİN Kalk dostum, çalınan kapıları aç. Ne demişler, Korkunun ecele faydası yok. Ayrılıklar bizim için. Bırak yüreğin yansın Bu, yangınların en güzeli. Bir bir toplama hasretleri. Sökme gönlünden. Gidebildiği yere kadar gitsin, Sen adice sevmedin ki Bir yürek koydun ortaya, mertçe. Bırak, utanan utansın Ayrılıklar bizim için, ağlama. Bak her şey yerli yerince Deniz, yine deniz, Kudurur hırçınca Gurubu seyreden var, Biz olmasak da. Gök, yine mavisinde, küsme… Zehir zıkkım bir tarz olsa da hayat, Yaşamalısın Ayrılıklar bizim için utanmamalısın. Güneş, temmuz sıcaklığında, Gölgede kırk üç… Yıldızlar parlamıyor gözlerimde, Karanlıklarda kalmışım Tanrı’da kaldı duâlarım. İbadetlerim bitmiş, Biliyorum, günahkârım. Bunun içindir güzelim, isyanlarım, Bunun için… Bugün, delilerin en delisiyim Gökyüzünü taşlamak geçiyor içimden, Kaybettiklerimi geri istiyorum, Mağlup oldum yenik düştüm, acizim. Hiçbir şeyim, hiçbir şeyim Ayrılıklar bizim için güzelim, Bizim için… Eksilmez sevenlerin sayısı. Dünyada Leylalar, Mecnunlar çok. Öyleyse bırak yüreğini, dağlasın Kavrulsun için Ayrılıklar bizim için güzelim, Bizim için… 13 Temmuz 2000 -EMEL FETTAHLIOĞLU HABER: NİHAT İLİKCİOĞLU

YAZAR EMEL FETTAHLIOĞLU’nun “İKİ AYRI RESİM” ROMAN KİTABI ÇIKTI 1979 Türkiye’si ile 2020 Türkiye’si yani bugünkü Türkiye arasında gerek düşünce gerek duyuş ayrımındaki anlayışın, bugünkü Türkiye’nin seviyesinin çok çok altında kalışı ilkellik, bağnazlık, zorbalık… Törelerin yasa gibi kabul edildiği medeniyet bozukluğu, insanların sınıflandırılması, hor görülmesi, dışlanması, ayrımcılığı altında ezilenlerin, töre kurbanlarını, idam sehpasında kalem kırılması gibiydi. Nice İnsanların en güzel duygu ve düşüncelerinin bertaraf edilmesi, insana insan gibi davranılmaması, zulmüne uğramış gönül hikâyelerinin, sevgilerin acımasızca katledilmesi sonucu binlerce sevdanın etik düşünceler ilkesinde hüsranla son buluştu Önce Vatan Gazetesi